Podstawowe typy kabli internetowych do zastosowań ziemnych
Kabel internetowy ziemny różni się znacząco od standardowych przewodów używanych w budynkach. Te specjalne przewody posiadają wzmocnioną izolację oraz dodatkową ochronę przed wilgocią. Ich konstrukcja zapewnia długotrwałą eksploatację w trudnych warunkach gruntowych.
Najpopularniejsze kategorie to Cat5e, Cat6 oraz Cat6a, które oferują różne prędkości transmisji danych. Cat5e obsługuje prędkości do 1 Gbps na odległości 100 metrów. Cat6 zwiększa tę wartość do 10 Gbps na dystansie 37 metrów, podczas gdy Cat6a utrzymuje 10 Gbps przez pełne 100 metrów.
Żyły miedzianych przewodów mogą być lite lub skręcane, co wpływa na ich elastyczność oraz odporność. Lite żyły zapewniają lepszą jakość sygnału, ale są mniej odporne na zgięcia. Skręcane warianty oferują większą wytrzymałość mechaniczną, szczególnie istotną przy instalacjach podziemnych.
Dodatkowe warstwy ochronne obejmują ekranowanie foliowe oraz pancerz stalowy lub aluminiowy. Foliowe ekranowanie chroni przed zakłóceniami elektromagnetycznymi pochodzącymi z innych urządzeń. Pancerz metalowy zapewnia ochronę mechaniczną przed uszkodzeniami podczas układania oraz eksploatacji.
Temperatura pracy tych przewodów waha się od -40°C do +70°C, co czyni je odpowiednimi dla większości klimatów. Ich żywotność przy właściwej instalacji może przekraczać 25 lat. Standardowa głębokość układania wynosi od 60 do 80 centymetrów, w zależności od lokalnych przepisów budowlanych.
Właściwości techniczne i parametry kluczowe
Impedancja charakterystyczna dla większości kabli telekomunikacyjnych wynosi 100 omów, co zapewnia optymalną transmisję sygnału. Tłumienie sygnału nie powinno przekraczać 2,5 dB na 100 metrów przy częstotliwości 1 MHz. Te parametry bezpośrednio wpływają na jakość oraz zasięg transmisji danych w sieci.
Średnica zewnętrzna typowego przewodu ziemnego wynosi od 6 do 12 milimetrów, w zależności od liczby par oraz grubości izolacji. Minimalna temperatura gięcia wynosi -10°C, poniżej której należy unikać manipulacji przewodem. Promień gięcia nie może być mniejszy niż czterokrotność średnicy zewnętrznej kabla.
Opór pętli prądu stałego dla pojedynczej pary nie przekracza 28,6 omów na kilometr przy temperaturze 20°C. Pojemność wzajemna między parami wynosi maksymalnie 5,6 nF na 100 metrów. Kable telekomunikacyjne (onninen.pl/produkty/Kable-i-przewody/Kable-telekomunikacyjne) muszą spełniać te parametry dla zapewnienia niezawodnej pracy.
Wytrzymałość na rozciąganie osiąga wartości do 400 N, co zapewnia bezpieczeństwo podczas procesu przeciągania przez rury ochronne. Siła nacisku może wynosić do 1000 N/cm bez uszkodzenia przewodu. Odporność na ściskanie jest kluczowa przy bezpośrednim układaniu w gruncie.
Klasyfikacja ognioodpornościowa według norm europejskich określa reakcję na ogień jako Cca-s1,d0,a1 dla przewodów używanych w budynkach. Ziemne odmiany posiadają mniejsze wymagania ze względu na naturalne środowisko instalacji. Emisja dymu oraz toksycznych gazów jest minimalna dzięki specjalnym kompozytom izolacyjnym.
Proces wyboru oraz instalacji przewodów ziemnych
Planowanie trasy rozpoczyna się od określenia punktów początkowych oraz końcowych instalacji telekomunikacyjnej. Należy uwzględnić istniejące media podziemne, takie jak rury wodociągowe, gazowe czy elektryczne. Minimalna odległość od przewodów elektrycznych wynosi 30 centymetrów dla linii niskiego napięcia.
Przygotowanie wykopu wymaga zachowania odpowiednich wymiarów oraz zabezpieczeń ścian. Szerokość powinna wynosić minimum 40 centymetrów, a głębokość 70 centymetrów w terenie otwartym. Pod jezdniami głębokość zwiększa się do 100 centymetrów ze względu na obciążenia dynamiczne od pojazdów.
Podłoże wykonuje się z piasku o grubości 10 centymetrów, wyrównanego oraz zagęszczonego mechanicznie. Kable i przewody (onninen.pl/produkty/Kable-i-przewody/) układa się bez naprężeń, zachowując naturalne zakrzywienia fabryczne. Nadmiar długości wynoszący 2-3% kompensuje skurcze termiczne oraz osiadania gruntu.
Zasypka pierwszej warstwy składa się z przesianego piasku o grubości 20 centymetrów ponad przewodem. Każde 30 centymetrów zasypki wymaga zagęszczenia ręcznego lub mechanicznego. Taśma ostrzegawcza umieszczana jest 40 centymetrów ponad kablem dla oznaczenia jego obecności.
Protokół odbioru technicznego obejmuje pomiary ciągłości wszystkich par przewodowych oraz testowanie izolacji względem ziemi. Opór izolacji nie może być niższy niż 5000 megaomów przy napięciu 500V. Dokumentacja powinna zawierać schemat trasy, głębokości układania oraz współrzędne charakterystycznych punktów instalacji.
